Επιτρέψτε μου να σας πω από την αρχή ότι αυτό δεν είναι κείμενο, δεν είναι καν σκόρπιες σκέψεις γραμμένες σε ένα χαρτί.
του Θεοδόση Δανάμπαση
Είναι ένα παραλήρημα περηφάνιας, μια μαγευτική εμπειρία χαρμολύπης, όπου τα βουβά δάκρυα της λύπης διαδέχονται αυτά της χαράς για όσα είδαν τα μάτια μου, για όσα άκουσαν τα αυτιά μου, για όσα "γέμισαν" την καρδιά και τη ψυχή μου. Για όλα όσα μας πρόσφερε το Λύκειο Ελληνίδων Σύρου και οι συντελεστές του τη μοναδική αυτή μέρα της εθνικής μας εορτής, με τη μουσικοχορευτική παράσταση «Ελλήνων ιστορία εν χορώ και λόγω».
Αυτό που ζήσαμε όλοι όσοι γέμισαν ασφυχτικά μέχρι και το υψηλότερο θεωρείο του θεάτρου "Απόλλων", δεν ήταν μια απλή αποτύπωση της εθνικής μας εορτής. Δεν ήταν μια ακόμη παρωχημένη μουσικοχορευτική παράσταση για να βγάλουμε την υποχρέωση. Ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο, κάτι που μας ξεπερνάει όλους.
Ήταν ένας ύμνος για την μοναδική Ιστορία αυτού του τόπου, τη μεγαλειώδη καρδιά των ηρώων της που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία μας, το άπιαστο πνεύμα των Ελλήνων.
Προς Θεού, μακριά οι φανφαρονισμοί και τα "κατασκευασμένα ποιήματα" που απολαμβάνουν τα φασιστοειδή εθνικιστικά μας τρολ και όλα όσα "ξένα" πρεσβεύουν τον πολιτισμό μας. Δεν μπορώ, όμως, να απολογούμαι που αγαπώ αυτό τον τόπο, αυτή την Ιστορία και τον Πολιτισμό, την πατρίδα μου Ελλάδα. Και είναι αλήθεια ότι λίγες στιγμές με κάνουν να το θυμάμαι αυτό.
Τα μικρά παιδιά που ανέβηκαν στο πάλκο με τις σημαίες να ανεμίζουν, αυτά τα αγγελικά πλασματάκια που δεν γνωρίζουν από τα "τεχνάσματα" των μεγάλων, με γεμίζουν ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, καλύτερο από αυτό που μας παρέδωσαν οι "δικοί μας", καλύτερο από αυτό που θα τους παραδώσουμε εμείς. "Εβρισκόμενα στην αγκαλιά" του Λυκείου Ελληνίδων Σύρου γίνονται συνεχιστές μια παράδοσης και μιας Ιστορίας ενός έθνους μοναδικού στα χρονικά. Ενός έθνους, όμως, ξεπεσμένου και ταπεινωμένου από τις "γκρίζες μέρες" της σημερινής πραγματικότητας. Ενός έθνους που αναζητά στιγμές περηφάνιας για να γεμίσει τις "μπαταρίες" του για όσα επώδυνα ακολουθούν.
Οι μαγευτικές φωνές που ακούστηκαν, εν τραγούδι και λόγω, χωρίς ρετουσαρίσματα και υπερπαραγωγές, ανέδειξαν την απλότητα και το μεγαλείο του Πολιτισμού και της Παράδοσης. Μία μόνο σπαρακτική φωνή και ανατριχιάζεις. Φτάνει να ταξιδέψεις στις χαμένες μας πατρίδες, όποιες κι αν είναι αυτές για τον καθένα μας. Ένα μόνο άκουσμα από τον χορό της ιδιαίτερής σου πατρίδας και φτάνει για ν' αρχίσεις το δικό σου γλέντι. Μία φορεσιά ενός παληκαριού ή μιας κόρης και φτάνει να δεις τον εαυτό σου εκεί που θα 'θελε να ναι. Όλοι μαζί σε ένα χορό. Στην απελευθέρωση του κορμιού και του πνεύματος, που τη μια βρίσκεται στη γη και την άλλη πετάει στα ουράνια. Σαν τον τσολιά που χορεύει τον τσάμικο.
Συγχωρέστε με, γιατί έπρεπε να γράψω ένα κείμενο για το Λύκειο Ελληνίδων και την εθνική μας εορτή. Να "καλύψω" δημοσιογραφικά το γεγονός και να "ανεβάσω" την είδηση με δεκάδες φωτογραφίες. Να γράψω τι ειπώθηκε και πόσο όμορφη ήταν η εκδήλωση.
Όμως, όλα όσα είδαν τα μάτια, άκουσαν τα αυτιά μου και "γέμισαν" την καρδιά και τη ψυχή μου, όλα αυτά τα συναισθήματα με ξεπερνάνε. Ήταν μια μεγαλειώδης στιγμή, μια μοναδική συγκυρία χρόνου, θεσμού και προσώπων που σε κάνει να νοιώθεις μια υπέρτατη ανάταση ψυχής. Μια στιγμή που με έκανε περήφανο που είμαι Έλληνας και που μένω σε αυτό τον τόπο, με αυτή την Ιστορία και αυτό τον Πολιτισμό, με αυτούς τους ανθρώπους, με τα καλά τους και τα "κακά τους".
Για όλα αυτά, σε ευχαριστώ πολύ Λύκειο Ελληνίδων Σύρου...
Πηγή: logotypos.gr
