Κυρίαρχο συστατικό της φετινής εκδήλωσης του Λυκείου Ελληνίδων Σύρου για τον εορτασμό της μητέρας ήταν η έντονη συναισθηματική φόρτιση με αφορμή την πρωτότυπη θεματολογία που αφορούσε την αγάπη γιου και μητέρας μέσα από πέντε διαφορετικές ηλικίες. Οι καρδιές των παρισταμένων ρίγησαν από τις γλαφυρές αφηγήσεις ανθρώπων οι οποίοι βίωσαν τα πάνδεινα και αυτό που έγιναν σήμερα, όπως τόνισαν, το οφείλουν στο ασύγκριτο και αξεπέραστο πρότυπο της μητρικής φιγούρας. Κεντρική ομιλήτρια της βραδιάς η ψυχολόγος Αγγελική Τζάλα η οποία - ωθούμενη από προσωπικά βιώματα - αποφάσισε να αναπτύξει στο κοινό το θέμα: «Ο ρόλος της μητέρας σήμερα: Συνδυάζοντας αγάπη και όρια».

Ιδιαίτερα ευφυής υπήρξε η θεατρική αναπαράσταση της ηλικιακής διαδρομής του παιδιού και η εξέλιξη της σχέσης του με τη μητέρα: «Το μικρό αγόρι συνειδητοποιεί την παρουσία της “μανούλας” και την ευχαριστεί με μια μουσική κι ένα τρυφερό ποιηματάκι, ενώ ο έφηβος της εκμυστηρεύεται τις εσωτερικές ανησυχίες του» τόνισε χαρακτηριστικά η πρόεδρος του ΛΕΣ Χριστίνα Δενδρινού Λιγοψυχάκη, προσθέτοντας: «Στην ακμή του ο νέος άνδρας σημειώνει την καταλυτική παρουσία της μητέρας του στις προσωπικές και οικογενειακές του επιλογές. Σε πλήρη ωριμότητα δεν διστάζει και δεν ντρέπεται να συγκινηθεί και μόνο με την αναφορά της μητέρας σ’ ένα ανάγνωσμα που τον αγγίζει, ενώ στην ηλικία που η φυσική παρουσία της μάνας δεν υπάρχει πια, οι αναμνήσεις τον κατακλύζουν και τις εκφράζει βιωματικά μέσα στις ζωές των παιδιών και των εγγονών του».

Αξίζουν πραγματικά τα εύσημα στις πέντε ανδρικές παρουσίες που ενσάρκωσαν με τόσο τρυφερό και σύναμμα συγκινητικό τρόπο τους χαρακτήρες που αναφέρει παραπάνω η κα Λιγοψυχάκη. Πρόκειται για τον μικρό Νικόλα Ρούσσο (μαθητής), τον Αντώνη Ραγκούση (έφηβος), τον πρωτοπρεσβύτερο π. Φλαβιανό Αλμπέσκου, τον εκπαιδευτικό Γιάννη Καπετανάκη και τέλος τον συνταξιούχο δάσκαλο Σπύρο Παναγιωτίδη ο οποίος με την γλαφυρότητα του λόγου του έκανε άπαντες να δακρύσουν περιγράφοντας τα δεινά που πέρασε τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του μέχρι ότου βρει απάγκιο στη δική του «Γή της Επαγγελίας». Οι καρδιές όλων σκίρτησαν ακούγοντας για πογκρόμ διώξεων στην πρώην σοβιετική ένωση που ανάγκασαν τον ίδιο και τους οικείους του να σκορπιστούν στα πέντε σημεία του ορίζοντα. Ο πατέρας πέθανε φυλακισμένος σε σταλινική φυλακή, ο θείος εξαφανίστηκε όπως και οι δύο (από άλλη μητέρα) αδελφές του. Ο ίδιος, με την μητέρα του και την τρίτη αδελφή του αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο στην μάνα πατρίδα, ωστόσο όπως τόνισε εμφανώς συγκινημένος η κυρά Αγάπη (η μητέρα του) τράβηξε τα μύρια όσα για να τον σπουδάσει και να τον καταστήσει χρήσιμο μέλος της κοινωνίας μας. Αυτή η μαχήτρια της ζωής αποχαιρέτησε τα εγκόσμια με τον καημό ότι δεν ξαναείδε ποτέ τον άντρα της. Φτάνοντας στο γέρμα της ζωής της άφησε ευχή και κατάρα στον γιό της να αναζητήσει τα ίχνη του καθώς και αυτά των δύο αδελφών του από άλλη μητέρα ώστε η οικογένεια να επανασυνδεθεί.

Εν μέσω μια οδύσσειας κατάφερε τελικά να τα ανακαλύψει. Ο πατέρας του είχε πεθάνει το 1941 στη φυλακή. Η μεγαλύτερη κόρη η οποία πέθανε πριν αρκετά χρόνια αποκατέστησε το όνομα του πατέρα τους αιτούμενη νέα δίκη. Με δάκρυα στα μάτια και σπασμένη φωνή τόνισε στους παρισταμένους ότι τη μαύρη γραβάτα την φορά για την δεύτερη αδελφή του που παρέμεινε στη Ρωσία, η οποία απεβίωσε προ 20ημέρου. Και βέβαια οι καρδιές όλων σφίχτηκαν όταν κάλεσε την μεγαλύτερη κόρη του Αγάπη - η οποία φέρει το όνομα της μητέρας του - για να της προσφέρει την ανθοδέσμη που δεν μπορεί να δώσει πλέον σε εκείνη. Το παρατεταμένο χειροκρότημα και τα επιφωνήματα θαυμασμού σίγουρα αποτέλεσαν την καλύτερη επιβράβευση σε μια αγωνίστρια της ζωής η οποία θυσίασε τη δική της ζωή για να προσφέρει χρήσιμα μέλη σε μια κοινωνία που σήμερα επικρατεί η αναξιοκρατία και το άδικο.

Σ’ αυτή τη μάνα της προσφυγιάς αναφέρθηκε και η δημοσιογράφος και εκδότρια Λίτσα Χαραλάμπους λέγοντας: «Για τη μάνα- Αγάπη της προσφυγιάς θα ακούσουμε από τον τελευταίο γιο απόψε. Αυτήν που ξεριζωμένη από τις προαιώνιες πατρίδες, κουβαλώντας τις μνήμες της, τον πόνο της καρδιάς της και με τα δυο παιδιά της ήλθε στη νέα πατρίδα αφήνοντας πίσω τον αιχμάλωτο άνδρα της. Την ακαταμάχητη αυτή γυναίκα που με την δύναμη της ψυχής της και την νυχθημερόν δουλειά της ετοίμασε το τραπέζι για να απλωθούν τα εδέσματα της προόδου και της δημιουργίας στα παιδιά της. Ανελέητος ο αγώνας της. Στα χρόνια της προσφυγιάς, αυτή θήλαζε από τη μια τα μωρά της με το γάλα της ζωής και από την άλλη με τον ιδρώτα του προσώπου της, κάθε μέρα, κάθε λεπτό, πότιζε την ελληνική ψυχή. Είναι εκείνη που πάντα δίνει, χωρίς να ζητά τίποτα. Η ρίζα που κρατά ισχυρά το δέντρο της οικογένειας. Στις μέρες του κατατρεγμού και του Γολγοθά γυναίκα και άνδρας μαζί. Με μόνιμη τη θλίψη στα μάτια της, προσέ­φερε το είναι της ολοκληρωτική θυσία στο μεγάλωμα των παιδιών της. Δεν λύγισε. Πολέμησε με τη σκληρότητα, τις αρρώστιες, την ένδεια για να τα αναστήσει. Η γυναίκα του ξεριζωμού αγωνίστηκε και νίκησε». Στη μάνα που αν και βίωσε το άδικο από το γιό της, μέχρι και την τελευταία της πνοή δεν απαρνήθηκε τα αισθήματα αγάπης που έτρεφε για αυτόν, αναφέρθηκε ο Γιάννης Καπετανάκης αποδίδοντας με εξαιρετικό τρόπο το βραβευμένο βιβλίο του δημοσιογράφου – συγγραφέα Γιάννη Ρουσσουνέλου με τίτλο «Γειά σου μάτια μου». Απ’ ην πλευρά του ο π. Αλμπέσκου υπογράμμισε ότι η αγάπη της μητέρας του ήταν τέτοια που δεν τον απέτρεψε από την υλοποίηση των ονείρων του, παρ’ ότι αυτά της αποστερούσαν την παρουσία του: «Και έπρεπε να το πράξει «θυσιαστικά» επειδή η πρόνοια του Θεού έκανε να αγγίξω το όνειρό μου μεν, αλλά μακριά της δε, ξενιτεμένος από την αγκαλιά της...» είπε χαρακτηριστικά.

Συγκλονιστικός υπήρξε στην περιγραφή της σκηνής κατά την οποία - έχοντας εκπληρώσει το όνειρό του - ως ιερωμένος κοινώνησε την μητέρα του: «Και όταν κάποια στιγμή προχώρησε προς το Ιερό Βήμα να μεταλάβει από τα ανάξια χέρια μου το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, στην σκέψη, για μία στιγμή μου ήρθε το διευρυμένο ερώτημα του Προδρόμου προς τον τότε ερχόμενο στον Ιορδάνη, Ιησού Χρηστό: «Εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από σένα κι εσύ έρχεσαι σ’ εμένα;»» είπε ολοκληρώνοντας την ομιλία του με μερικούς στίχους άμετρης αγάπης προς το πρόσωπό της: «Μάνα μου, της υπομονής, μάνα μου, της αγάπης, των χιλίων, μάνα, προσευχών και τόσων άλλων “δι ευχών”, μάνα μου, χρόνια να 'χεις». Θα κλείσουμε με τον επίλογο της ομιλίας της κας Τζάλλα η οποία αποτελεί ένα ύμνο στη μορφή που δίνει ζωή στο περιβάλλον της, θέτοντας σε δευτερεύουσα μοίρα τις δικές της ανάγκες. Τη ΜΗΤΕΡΑ. «Ως ψυχολόγος συναντώ πολύ συχνά στη δουλειά μου μητέρες που στην καθημερινότητά τους έχουν την αυθόρμητη τάση να βάζουν τον εαυτό τους τελευταίο σε προτεραιότητα.

Μιλώντας με μια τέτοια μητέρα πριν κάποια χρόνια της έθεσα το εξής: “Φανταστείτε πως κάποιος σας δίνει ένα λουλούδι. Και σας λέει πως το λουλούδι αυτό παράγει μια σπάνια ουσία που είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία και την ευτυχία του παιδιού σας. Τι θα κάνατε;” “Θα το φύτευα στον κήπο μου και θα το φρόντιζα σαν κόρη οφθαλμού” “Και ποια θα ήταν η προτεραιότητά σας; Να σκουπίσετε, να σφουγγαρίσετε, να μαγειρέψετε, να διαβάσετε τα παιδιά, να ψωνίσετε ή να ποτίσετε το λουλούδι;” Η απάντηση είναι αυτονόητη. Η γυναίκα κατάλαβε πως μιλούσε για τον εαυτό της. Σήμερα χαρίζουμε λουλούδια στη μητέρα. Ας μην ξεχνάμε ωστόσο πως το πολυτιμότερο λουλούδι στον κήπο της οικογένειας είναι εκείνη. Και δεν πρέπει ποτέ να μένει αφρόντιστο». Το μουσικό μέρος επιμελήθηκαν οι Βούλα Γλύκα (πιάνο) και Ρένα Βέργου (τραγούδι), ενώ παρουσία δήλωσαν αρκετοί εκπρόσωποι των πολιτικών και θρησκευτικών αρχών. Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι λόγω του εορτασμού το Λύκειο Ελληνίδων προσέφερε συμβολικό δώρο σε μια μητέρα που ζει στη Σύρο και μεγαλώνει αξιοπρεπώς και μεγάλο κόπο τα 11 παιδιά της σε ένα κράτος ανάλγητο στην πολύτεκνη οικογένεια.